Hoi allemaal!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets getypt heb op deze site, dus ik dacht 'het word weer eens tijd'.

Tussen het laatste verhaaltje en dit verhaal is er heel wat gebeurd. Waaronder het grootste feit dat ik helemaal in mijn eentje op pad ben gegaan. Nadat ik klaar was met het vrijwilligers werk in Sucre, ben ik met een zwitserse naar Uyuni gegaan. Daar hebben we een tour gedaan van 3 dagen over de zoutvlakte en de woestijn daar ten zuiden van. Dit was met in totaal 7 mensen. Een ontzettend grappig stel uit zweden. Een stille ier, die als hij eens in de zoveel tijd een opmerking maakte, met zijn humorzijn stille momenten overschaduwde. Kwam dit door de grapjes, of gewoon door zijn geniale accent? Beetje van beide. Daarnaast was er de 'gids' en een heel grappige kleine boliviaanse kokkin.We zaten vele uren in de auto's. Wij alslange europeanenmoesten op de meest gekke manieren onze benen kwijt, dezeculinaire (net-niet) beterweter (He kevin, er kan er maar het culinair beterweten, en dat is Pim) proptezich met haar kleine lichaam in de auto, en kon in de meest gekke houdingen de slaap vatten. Maar dessalniettemin, het was een bijzondere ervaring, zoveel zout. Ja menno, daar hadden jullie in nederland wel wat van nodig met die sneeuw.

Na deze tour ben ik op eigen houtje naar Tupiza gegaan. Het zegt de meeste waarschijnlijk niks, maar dat is in het zuiden. Van dit dorpje heb ik niet bijster veel meegekregen, aangezien ik het grootste deel van de tijd in mijn bed ziek lag te wezen. Wel heb ik paardgereden, er komt nog een foto van mij als nuchtere brabantse cowboy, inclusief hoed(lasso ontbreekt).

Daarna ben ik naarTarija gegaan,dat ook in het zuiden ligt. Alwaar ik een paar dagen genoten heb van het weer en de prachtige stad. Lekker rustig, leuke mensen enculinair hoogstaanderestaurantjes.Ook heb ik deelgenomen aan een tour die opgezet was door jongeren die toerisme studeren. We zijn langs de wijnfabriek gegaan, veel geproeft (weten bolivianen het verschil tussen 'proeven' en 'je ouderwets bezatten'? Die vraag zoemt nog door mijn hoofd.

Van Tarija heb ik de bus gepakt naar Santa Cruz, waarna ik, na 17 lange uur in de bus gezeten te hebben, omringt door kinderen die van schreeuwen een sport maakte, meteen een busje naar Samaipata nam. Dat is een kleine dorpje vlakbij een groot natuur reservaat. Echt prachtige natuur. In den beginnen, wilde ik er 3dagen blijven, aan den einde,heb ik er 7dagen vertoefd. Een gekke ier ontmoet, samen met zijn duitse vriendin die vroedvrouw wil worden, in Nederland nog wel. ''Jij bent Nederlander. We willen ons samen gaan vestigen in Nederland, maar zijn nog aan het twijfelen. Utrecht of Haarlem?'' Dusssss. Heeze natuurlijk! was Jespers reactie geweest. Ook heb ik een cabaretshow bezocht, van een Peruviaanse grapjesmaakgroep. Ik was de enige blanke in de zaal. Tja, dan krijg je het. Er kwam een kerel op mijn schoot zitten, die zich voordeed als homo, en hij moest natuurlijk zijn enige woordjes engels laten horen: I love you, waarna hij besloot met een kus op mijn wang. O, zo voelt het dus als er een flink aantal boliviaanse ogen op je gericht zijn en door de bezitters van deze ogen uitgelachen te worden. Maar de show was leuk. Helaas is mijn spaans nog niet goed genoeg om alles te verstaan, maar zo af en toe een grapje begreep ik nog wel. Maar een leuke ervaring. Ik heb ook wat tours gedaan. De jungle in geweest, samen met een symphatieke gids. Een tour gedaan langs de plek waar onze grote vriend Che vermoord is. Een wandeling gemaakt door een deel van het natuurreservaat, waar ik meedere malen de rivier over moest steken. Tja, daar sta je dan, met water tot je heupen. Schijnt achteraf niet goed te zijn voor je camera. Hij heeft het 2 weken niet gedaan. Na 2 weken zag mijn camera gelukkig het licht weer. Hiephoi.

Na deze 7 prachtige dagen in Samaipata moest ik terug naar Santa Cruz. Ik was er nog geen 3 uur of ik werd overvallen. Ik ga hier niet teveel woorden aan vuil maken. Ze namen me mee in een taxi en wilden mijn geld zijn. Zo gescheide. En de volgende dag verloor ik, of hij is gestolen, ik ben er nog niet uit, mijn telefoon. Dusja, zo snel mogelijk weg uit Santa Cruz. Op naar La Paz. En vanuit daar naar Sorata. 3 Mooie dagen in een ontzettend vies goedkoop hostel. Als je gedoucht had voelde je je viezer dan voordat je de douch in stapte. Wel weer leuke mensen ontmoet, en mijn spaans kunnen oefenen.

Hierna door naar Coroico. Ook echt prachtige natuur. 3 dagen opgetrokken met een typische galante vrouwenizerende Spanjaard met zijn prettig gestoorde vriendin. Echt, wat bestaan er grappige mensen op deze wereld! Daar moeten we het van hebbben, toch. En met een chileen en zijn franse vriendin. Overigens heeft deze franse mevrouw mijn camera gemaakt. Tres bien.

En zodoende ben ik nu in Copacabana. Een dorpje aan Lago Tititaca. Een inmens groot meer op bijna 4000 meter hoog. Heb net 4 dagen Isla Del Sol achter de rug. Weer helemaal prachtig. 4 Dagen lekker weer, genieten van de omgeving, geen auto's (pff hoezo auto's. als we ezels hebben, dat blik op wielen is maar een stomme westerse uitvinding, geef ze eens ongelijk). En nu weer terug in Copacabana, om overmorgen de bus te pakken naar Peru.

Zo, dat was mijn avontuur van de afgelopen anderhalve maand in een notendop.